Odkrywanie lasu jako środowiska naturalnego 1

Doświadczenia sensoryczne – zabawa

W tym celu zdejmujemy buty i skarpetki oraz zakrywamy oczy chustką. Próbujemy ustawić się w szeregu na ślepo i chwycić od tyłu za ramiona osobę stojącą przed nami. Jako „gąsienica” na boso pokonujemy teraz pewien odcinek drogi przez las. Tylko osoba z przodu, czyli głowa gąsienicy, ma otwarte oczy. Chociaż nic nie widzimy, prawdopodobnie w ten sposób dowiadujemy się znacznie więcej o różnych fakturach podłoża niż gdybyśmy mieli otwarte oczy.

Uzupełnienie

Aby wprowadzić element zabawy również do tego doświadczenia sensorycznego, można stworzyć następującą sytuację: nieruchoma „gąsienica” stoi nieco chwiejnie ze względu na swoje rozmiary. Na sygnał osoby idącej z przodu cała „gąsienica” powoli kładzie się na prawym boku. „Członkowie gąsienicy” przewracają się na bok, a następnie próbują ponownie wstać. Oczywiście powinni starać się nie puszczać się nawzajem. Jednak rzadko się to udaje i powstaje beznadziejny chaos, dopóki „członkowie gąsienicy” z oczami zasłoniętymi nie utworzą ponownie całej „gąsienicy”. Takie przewracanie się może powtarzać się kilkakrotnie podczas wędrówki.

Wniosek

Poszczególne osoby tworzące „gąsienicę” odłączają się od siebie, a każdy z uczestników grupy porusza się teraz na czworakach na oślep w dowolnym kierunku. Trzymając ręce przed sobą, badają otoczenie na dotyk.

Po pewnym czasie prowadzący wydaje sygnał dźwiękowy w regularnych odstępach czasu (np. uderzając w trójkąt). Dzięki wydawanemu dźwiękowi wszyscy próbują powrócić do środka. „Gąsienica” ponownie się łączy i wraca do punktu wyjścia. W tym miejscu można zdjąć opaski z oczu i wspólnie naszkicować obraz miejsca, które na ślepo wyczuliśmy rękami.

Każdy członek grupy próbuje teraz najpierw samodzielnie odnaleźć dane miejsce. Ci, którzy sądzą, że odkryli właściwe miejsce, nie zdradzają tego i wracają do punktu wyjścia. Kolejno poszczególni członkowie grupy organizują krótkie wyprawy do domniemanego miejsca. Dopiero na koniec ogłaszane jest prawdziwe miejsce.

Spacer po lesie jako zadanie eksploracyjne

(Szczegóły w pliku PDF)

Źródło:

Treść: Klemens Niederberger we współpracy z CH WALDWOCHEN w ramach Szwajcarskich Stowarzyszeń Dziecięcych i Młodzieżowych, 1990?

Patronat:
– członek Rady Federalnej Flavio Cotti, FDHA
- Konferencja Dyrektorów Leśnictwa (FDK)
- Konferencja Dyrektorów ds. Edukacji (EDK)

Organizatorzy:
- Szwajcarskie Centrum Edukacji Ekologicznej (SZU)
- World Wildlife Fund (WWF)
- Szwajcarska Federacja Ochrony Przyrody (SBN)
- Federalny Urząd ds. Środowiska, Lasów i Krajobrazu (BUWAL)
- Federalny Instytut Badań nad Lasem, Śniegiem i Krajobrazem (WSL)
- Centralny Urząd Leśnictwa (FZ)
- Szwajcarskie Stowarzyszenie Leśników (VSF/ASF)
- Szwajcarska Rada Stowarzyszeń Młodzieżowych (SAJV)
- Szwajcarska Federacja Nauczycieli (LCH)
- Forum Szwajcarskich Organizacji Rodzicielskich (FSEO)

prawa autorskie: CH Forest Weeks, Zofingen

Zdjęcia: Klemens Niederberger, Peter Frey, Philippe Pomont i inni